lichtgestalt

Ён здзівіўся, калі даведаўся, што яго добры знаёмы Фрэдзі Мэрк'юры не захацеў ставіць у альбом Queen "The Game" кампазіцыю з просценькім басавым рыфам - "Another One Bites The Dust", - басістам гурта Джонам Дыканам і напісаную. Здзівіўся і пераканаў фронтмэна аднаго з найвялікшых гуртоў уключыць яе ў альбом, хоць сінглам, хоць бонусам.

Асабіста я разумею Мэрк'юры. Гурт толькі-толькі змяніў імідж і гучанне, "рэстайлінг" не прыйшоўся даспадобы старым прыхільнікам, падчас канцэртаў зала асвіствала выступоўцаў, а сцэну закідвалі бяспечнымі брытвамі. Каб не праваліцца канчаткова, новы альбом, упершыню пісаны з сінтэзатарамі, усё ж наследаваў рок-н-рольнай традыцыі, і паміж адкрываючай яго "The Game" і замыкаючай "Save Me", звышмеладычнымі шэдэўрамі, было месца, напрыклад, для алюзій на Элвіса ("Crazy Little Thing Called Love"), але ніяк не для фанка.

І я магу зразумець здзіўленне Фрэдзі, калі з усяго альбома публіка найбольш упадабала якраз "Another One Bites The Dust", паставіўшы ў адзін шэраг са "стадыённымі крычалкамі" "We Will Rock You" і "We Are the Champions".

У траўні 1982 г. натхнёныя поспехам сінгла "Another One Bites The Dust" і бясконца ўдзячныя Джэксану Queen выдаюць цалкам фанкавы альбом "Hot Space" - самы правальны ў гісторыі гурта паводле продажаў, але адзіны з усяе дыскаграфіі, які гучыць актуальна і па сённяшніх мерках.

У лістападзе 1982 г. Майкл Джэксан выдае складзены з такіх самых інгрыдыентаў альбом "Thriller" і робіцца... King'ам поп-музыкі.

PS: Я ніколі асабліва не захапляўся творчасцю Майкла Джэксана. Як вы ўжо зразумелі, я захапляўся творчасцю гурта Queen. Але цяжка спрачацца з тым, што поп-кароль адчуваў патрэбы публікі сваёй эпохі як ніхто.

1. Партрэт аголенага паэта Віталя ryzhkou Рыжкова з скандальнага pARTisan'аўскага календара, як і абяцаў, павесіў над сваім працоўным месцам. Вельмі стымулюе.

2. У Валянціна Акудовіча, якога таксама можна пабачыць у тым самым календары, прычым адразу на вокладцы, сёння Дзень народзінаў. З чым яго і віншую.

3. Пасля таго як у Мінску літаральна цягам некалькіх месяцаў пазнікала прыстойнае "еўрапейскае піва расійскай вытворчасці па ліцэнзіі", давялося перадэгустоўваць "Рэчыцкае" - шукаць у ягоным смаку апраўданне сваёй ляноце цягнуцца на "Карону" ці "Радзівілаўскі". Апраўданняў сваёй гастранамічнай перверсіі я практычна не знайшоў, таму заклікаю ўсіх успрымаць бутэльку "Рэчыцкага" ў маёй руце як праяву таго самага ўласцівага маладым людзям майго ўзросту мілага налёту заганнасці, што так прыцягвае старшакласніц і жанчынаў за 40.

4. Не раз і не два праскоквала ў маёй фрэндстужцы выслоўе пра тое, што, маўляў, не варта шукаць сустрэчы з тымі, хто не шукае сустрэчы з вамі. Прызнаючы яго слушнасць, праз слабасць духу па шмат разоў на тыдзень груба парушаю мудрую параду. "Бязволіе". Пара браць сябе ў рукі, пакуль яшчэ не ўзнікла жаданне самому сабе плюнуць у твар.

5. Ну і на фрысбі ў наступны чацвер я, хутчэй за ўсё, не іду.

1. Пабачыла свет новая кніга паэзіі Ігара Бабкова "Засынаць, прачынацца, слухаць галасы рыб", з чым яго і віншую.

2. Цяпер мае зомбаяшчыкі падлучаныя да "КосмасТВ". Вы здзівіцеся, але з пяцідзесяці з нечым каналаў больш за 15 хвілінаў я магу глядзець толькі ядзерна-праваслаўны "Спас", нейкі амерыканскі гістарычны і ТВ21, па якім круцяць фільмы. З чым і хачу павіншаваць сучасную цывілізацыю.

3. З'ездзіў днямі ў Барысаў, але ўжо спакойна-спакойна. Нават пахваліцца няма чым. Старэю, відаць.

4. Я наогул да многіх рэчаў цяпер спакойна стаўлюся. Без лішніх эмоцыяў катэгарызую з'явы на "прыймальна"/"непрыймальна", вось і ўся справа.

5.Пакаштаваў і ўпадабаў за няйменнем альтэрнатывы сідр айчыннай вытворчасці Apple Jack (Брэсцкі філіял Мінскага заводу вінаградных вінаў). Выраблены з яблыкаў, на смак сідр тоесны айчыннаму "Советскому Шампанскому", што як бы падказвае нам, з якіх вінаградаў у нас робяць віны.

6. У суботу - у ваенкамат.

[11:59] А. Чубрык: вітаю!
[11:59] А. Чубрык: дзякуй за island!
[11:59] А. Чубрык: сапраўды, чароўны трусік вельмі падобны да фолін оф крыстафер робін
[11:59] А. Чубрык: вельмі добры альббом
[12:00] Kanaj: Добры дзень!
[12:00] Kanaj: калі ласка )
[12:00] Kanaj: а я ўчора спампаваў алеф з іншага месца, а архіў аказаўся бітым. Сёння паспрабую з іншага
[12:01] А. Чубрык: угу... калі што - зьвяртайся :)
[12:01] Kanaj: дзякуй )
[12:01] А. Чубрык: я пампаваў адсюль: http://rs670l32.rapidshare.com/files/228203313/1944125/Current_93-Aleph_At_Hallucinatory_Mountain-_Promo_-2009-DV8.rar
[12:02] Kanaj: ага, паспрабую
там пасля алефу, дарэчы, зноў нешта выйшла. на афіцыйным сайце рэліз. падазраю. што трэкі, не ўключаныя ў альбом, бо іншыя назвы
[12:02] А. Чубрык: а, во як :) бо нядаўна быў - тое самае
[12:03] Kanaj: http://brainwashed.com/common/htdocs/discog/nife006cd.php?site=c93
[12:03] А. Чубрык: дзк
[12:06] А. Чубрык: ведаеш
[12:06] А. Чубрык: гэта тыя ж песьні
[12:06] А. Чубрык: толькі іншыя назвы
[12:06] А. Чубрык: час гучаньня такі самы
[12:06] А. Чубрык: апроч апошняй, якая, я думаю, гэта 2 песьні з алефу
[12:06] Kanaj: любіць тыбет эта дзела
[12:06] А. Чубрык: ну
[12:06] Kanaj: перавыданні
[12:07] А. Чубрык: ага. там на 1 сэк дзе-нідзе адрозьненьні
[12:10] Kanaj: Б-г яму суддзя!   :D
[12:11] А. Чубрык: :)
[12:52] А. Чубрык: MONOHALLUCINATORY MOUNTAIN
To celebrate C93's appearance at the Leipzig Wave Gotik Treffen festival, Coptic Cat have created a MONOPHONIC version of the album. The album comes in a jewel-case, has a full-colour 20 page booklet with all the text and fantastic—and utterly different—photos of all the band.
All the tracks have been renamed for this album, and are printed, as is the text on the cover of the album, in a German Black Letter Gothic font.
To our ears the album sounds very different in mono; more savage, harder, more overwhelming.
Track titles: 1) Tyranny of Stars; 2) Small of Destroyer; 3) Oh Microwave, Oh Galaxy Kill; 4) Six or 3 Suns; 5) Rose of the Butterfly Net (We are not the Disco); 6) Murderer; 7) Queen Morning (Kissing Rain, Killing Stars).
1,000 copies have been manufactured
[12:53] Kanaj: а навошта MONOPHONIC?
[12:53] А. Чубрык: To our ears the album sounds very different in mono; more savage, harder, more overwhelming.
[12:53] А. Чубрык: :)
[12:54] Kanaj: як апошняе слова перакладаецца?
[12:55] А. Чубрык: перапаўняць, ахопліваць - карацей, аху..цельна :)
[12:56] Kanaj: хахаха )
[12:57] А. Чубрык: а пасьля зробяць вэрсыю альбому, што будзе граць толькі ў адным вусе (oneearmountain), пасьля - навогул ня будзе граць (silentmountain). шмат прасторы для творчасьці!
[12:57] Kanaj: :D хахахаха)))
ржу!
[12:58] Kanaj: silentmountain - more mystic
[12:58] А. Чубрык: :)
[13:00] Kanaj: i 66 page booklet з тэкстам і партытурамі
[13:00] Kanaj: у цьвёрдай вокладцы
[13:00] А. Чубрык: :D
[13:01] А. Чубрык: (а навогул - трэ было б зрабіць наадварот, чым рабіў койл - з дапамогай анты-АНС запісаць колеры гукавых хваляў, і выдаць толькі буклет)
[13:06] Kanaj: шыкоўная думка! і камерны канцэрт зладзіць. для арфы і струйнага прынтэра. пасля канцэрту копій 299 адксерыць і распаўсюджваць праз дуртро як silentmountain MONOCHROMATIC. More analogs!
[13:06] А. Чубрык: :D
[13:06] А. Чубрык: добры пост атрымаўся б
[13:06] Kanaj: а можна я лог скапіюю і запошчу?
[13:06] А. Чубрык: заміроўскую сюды
[13:06] А. Чубрык: чаму ж не
[13:07] Kanaj: супер! ужо раблю )
[13:07] А. Чубрык: :)

Падчас прагляду роліка з ягоным выступам я атрымаў сапраўдны шок, настолькі гэта крута, завоблачна і благадатна. Як апрытомнеў, першай жа думкай было: вось, хлопчык збіраецца выканаць на дзіцячай версіі Eurovision песню, якую Дэвід Тыбет вытужваецца напісаць з часоў Imperium, ды ўсё ніяк не агорае. А цяпер ужо і не трэба.

І тэкстава, і музычна, і настраёва "Чароўны трусік" ёсць квінтэсэнцыяй творчасці праекту Current 93. Вось толькі за плячыма Тыбета - Тэлема, наркотыкі, лонданскі андэграўнд канца 70-х і нязменная рэлігійная экзальтацыя з нагоды знаёмства з кожнай новай ерассю. За плячыма ж хлопчыка - толькі той самы "нолік", што малюе "кролік"...

Баюся, што нашыя чыноўнікі ад культуры не прапусцяць малога далей. А вельмі хацелася б, каб прапусцілі, бо "такіх ёсць Царства Божае".

Ну што, сябры? Бачыў дзівосны сон. Самы час напоўніць філасофскае яйка тым, што "сустракаецца паўсюдна і зазвычай лічыцца бескарысным"...

Ёсць такая прапаршчыцкая прымаўка: "Салдата куды ні цалуй - паўсюль у яго срака".
З дзецьмі прыкладна тое самае - як ты іх ні фатаграфуй, кадры ўсё адно вока радуюць. Нездарма яно так, ісцінна вам кажу, нездарма...



( +2 )

Сёння дзень смерці Гітлера, дарэчы.

1. Учора прыснілася, быццам я - лжец, тролль і девственнік бітард і займаюся камхорынгам. А пасля з нейкімі знаёмымі бітардамі паехаў на Кастрычніцую лавіць лулзы з дэвірту нейкай лашары. Уласна па дарозе туды, у аўтобусе, сон і абарваўся.
Самае страшнае ва ўсім гэтым тое, што я трошкі бітард, трошкі займаўся камхорынгам і ў моманты дэдукцыйных прыпадкаў пару разоў ЗНЯНАЦКУ!!! дэвіртуалізоўваў ЖЖ-віртуалаў. Ну а пра грамадскі транспарт і Кастрычніцкую плошчу вапшчэ маўчу.

2. Затое па дарозе на працу бачыў негра з навюткай сапёрнай лапаткай у адной руцэ і торбай з нейкім хламам у другой. Негр зухавата памахваў начышчанай да бляску зброяй, пачуваўся вельм ўпэўнена і глядзеў на ўсіх як на гаўно. Размаўляючы з кімсьці па мабіле, ён для зручнасці паставіў торбу на зямлю. Лапаткі з рук не выпускаў ні на хвіліну.

Мушу прызнаць, што з усіх святаў найбольш актуальным для мяне застаецца найвялікшае з іх.

Я не люблю святы. Чырвоныя плямы ў каляндарным табелі альбо ўвяргаюць мяне ў паніку, альбо надаюць панылы настрой. Як па мне, дык каляндарны падыход да свята нічым не адрозніваецца, напрыклад, ад радаснага захаплення з нагоды набліжэння тэрміну здачы заказчыку нязробленай працы ці, калі заўгодна, набліжэннем экзаменацыйнай сэсіі. Намінальна - той самы стрэс, няхай сабе і з рознымі знакамі.

Я забываюся на памятныя сямейныя дні, не трымаю ў памяці дні народзінаў знаёмых і нават блізкіх сяброў, больш за 10 гадоў не святкую уласны Дзень народзінаў. Мой Новы год даўно ўжо не пахне ні ёлкай, ні мандарынамі, сузіранне гапаты на Купалле выклікае ванітны рэфлекс, а ў сакавіку язык з мазгамі не паварочваюцца, каб павіншаваць жанчынаў з тым, што яны жанчыны. Мне не трэба шукаць нагоды сярод "днёў" пагранічнікаў, аўтамабілістаў, праграмістаў, сатаністаў, друкароў і змагароў, каб лішні раз выпіць. Падчас дзяржаўных святаў я наогул стараюся лішні раз не выходзіць з дому, хіба толькі з сябрамі ў лес на шашлыкі... Здавалася, хай бы пустата паглынула ад пачатку штучнае і надуманае, дык не - прэснымі парабіліся нават тыя святы, кожная секунда якіх калісьці была набрынялая чыстай магіяй.

З Вялікднем усё наадварот. Я не люблю вараныя яйкі (ужываю іх выключна ў прафілактычных мэтах), сухія булкі, безліч праваслаўных велікодных традыцыяў і крышачку нават саміх носьбітаў гэтых традыцыяў (напрыклад, сёння ў аўтобусе на маіх вачах мужык груба і жорстка пасварыўся з жонкай, бо тая пераблытала час, калі трэба "свяціць кулічы"). Не хаджу ў царкву, не трымаю пост і нармальна працую ў дні, прызначаныя для адпачынку. Але тое няўлоўнае адчуванне ў паветры, вынесенае з дзяцінства, выразна святочнае і ні да чаго не падобнае, год ад году робіцца ўсё мацнейшым. Гэтая логіка незваротнага згасання ўсіх іншых святаў на фоне несупыннага росквіту велікоднага "духу" мяне, у глыбіні душы, нават палохае. Мо таму і не магу вызначыцца: сапраўды ў гэты дзень са мной адбываецца нешта лёсавызначальнае, як я сам адчуваю, ці гэта мне толькі здаецца?

1. Для фрэндаў. Даўно не пісаў сюды. Справа такая, што калі я не пішу сюды, значыць і зусім нічога не пішу. А калі доўга нічога не пісаць, то можна папросту развучыцца гэта рабіць. А следам - развучыцца чытаць і ўвогуле адэкватна ацэньваць акаляючы нябыт. Дастаткова з мяне таго, што з алкаголем амаль завязаў.
Падумваю пра лёгкі фрэндацыд, бо ў маёй стужцы ўсё яшчэ ёсць карыстальнікі, якіх я прагортваю, не спыняючы вока на тым, што яны пішуць. Як і раней, не хачу падманваць "групамі фрэндаў" ні іх, ні тых, каго чытаю ўважліва, ні самога сябе, ні нават аўтараў спамботаў. Не крыўдуйце, калі ласка.

2. Для фотаананістаў. Чарговы раз расчараваўся ў чалавецтве, калі пачуў пра выпуск дзвюх мадэляў зеркалак Canon, якія могуць здымаць відэа. Падумваю запатэнтаваць барабанную ўстаноўку, хітрым спосабам сумешчаную з гітарным грыфам. Каб карыстальнік, што набудзе такі выгадны інструмент, адразу зрабіўся і неўябенным барабаншчыкам, і трошкі гітарыстам. Па першым часе хаця б у рэжыме "дэмбельскі фальклор" "аўтамат".
Між іншага даведаўся, што гэтае самае чалавецтва дайшло ў цывілізацыйным развіцці да лічбавых сярэднефарматных камераў. Многа думаў пра дынамічны дыяпазон матрыцы, сённяшнія кошты, свае сённяшнія крывыя рукі і кошты гадоў праз пяць. Ажно галава разбалелася.

3. Для проста ананістаў. Нібыта знайшоў мадэль для ню, толькі не ведаю, што з ёй рабіць. Чытаю тэорыю (не ёй, сам сабе), разглядаю працы майстроў, многа і бясплённа думаю.

4. Для алхімікаў і кабалістаў. У прыватнай скайпавай размове не так даўно давялося адказваць на пытанне "як далёка ўдалося прасунуцца ў вывучэнні кабалы і ў алхімічных практыках". Вось жа роўна настолькі, каб зжэрці паўкубаметры мацы проста на працоўным месцы.


А пра алхімію - хто ж праўду скажа...

Паміж спатканнем з дзяўчынай і паходам з сябрамі ў бар я заўсёды выберу спатканне. Справа ў перспектыве.

У дзяўчыны цэлы гарызонт самых розных перспектываў, уключна з перспектывай стаць маёй жонкай і маці маіх дзяцей.
У сябра перспектыва, у прынцыпе, адна - здрадзіць.

Барысаў. Красавік 2008.

Бачыў сёння бамжа - ён стаяў на прыступцы тралейбуса. Са страшэнна апухлым, чорным тварам, уся апранаха ў камяках засохлай гразі і гаўна, смурод на ўвесь тралейбус...
Я цэлы прыпынак не мог адвесці вочы ад залатанай прарэхі на спіне ягонай курткі - абы-як зашытыя ніткамі ірваныя краі дзіркі і скураная латка-лэйба з надпісам буйнымі літарамі: GENESIS.

Upd: Уключыў БТ - а там мастацкі фільм з галоўнымі гераінямі-прастытуткамі. Паміраць буду толькі ў гэтай краіне, ісцінна кажу вам!

( +1 )

Бо цяпер мы бачым як празь цьмянае шкло, наўздогадзь, а тады твар да твару; цяпер я ведаю часткова, тады ж спазнаю так, як і я спазнаны. Першае Да Карынфянаў 13:12

Прыняў у дар бутэльку "Версалю", чакалядку ад "Коммунаркі". Да іх маю яблык, два мандарыны, невычэрпны архіў канцэртных запісаў King Crimson і недаробленую літару "Б" для слоўніка. Як дараблю літару "Б", распачну літару "В".
Тэкст пра снег, напэўна, не дапішу ніколі.

bielameta прасіла восем фактаў. Іх ёсць у мяне. Ёсць і болей. Натхнення няма, а факты ёсць.
1. Каталізатарамі для стварэння гэтага допісу сталіся ў чарговы раз праігнараваны мной "вечар аднакласнікаў" і сённяшняя размова з Паўлам Касцюкевічам і pieczanko. Гэтыя таварышы, не саромеючыся Уладзіміра Някляева, які сядзеў у суседнім пакоі і ўсё чуў, бажыліся, што першыя ў жыцці мацерныя словы пачулі не раней як пайшлі ў школу... Такі сорам, што няма словаў, каб перадаць...
Але я ўспомніў, што ў школе таксама быў харошым дзіцёнкам. Першая настаўніца мела марксісцка-ленінскія перакананні, антыпедагагічныя замашкі і прыступ хваравітага натхнення, вынікам якога сталася "Дошка гонару". Трохступенная "пірамідка" з партрэтаў найлепшых вучняў класа стварала, так бы мовіць, базіс, над якім ззяючай надбудовай рассейвала промні благадаці і адпускала грахі двоешнікам мая яснавокая фотакартка.
Я правісеў на дошцы ў якасці святога прыкладу для пераймання ўвесь першы клас дакладна і, здаецца, яшчэ нейкі час пасля яго заканчэння. Яшчэ адна чвэрць - і заміраточыў бы. Гэта факт.
2. Да кучы меў яшчэ статусны "прывілей" (чытай: абавязак) на агульных здымках класа стаяць праваруч ад той самай настаўніцы. Адпаведна злева ад яе стаяў той, хто на бягучы момант узначальваў "піраміду". Але на агульным, "выпускным" здымку ў 4-м класе, я адзіны не ў школьнай форме і не ў касцюме, а ў чырвоным швэдры. У самым куце. За кіламетр ад настаўніцы. "Спорціўся". Дакументальны факт. Усё да гэтага і ішло, бо, напрыклад, мацернай лексікай я добра валодаў і карыстаўся яшчэ да школы.
3. Але праблемы з дзіцячым пакоем міліцыі займеў толькі ў 6-м. За актыўнае выкарыстанне той самай лексікі ў грамадскіх месцах...
Я інтраверт, і праз гэта звычайна на аўтамаце пазбягаю зрокавага кантакту з суразмоўцам - адводжу погляд, разглядаю кніжныя старонкі, сняжынкі за вакном... Закамплексаваны інспектар па справах непаўнагадовых падумаў, што характарыстыка нягеглага героя баевіка, змест якога я апавядаў аднакласніку, гэта канкрэтна яго, інспектара, характарыстыка (так яно ўрэшце і аказалася! я бачу ў гэтым містычны збег абставінаў!). Адвёўшы вочы ад аднакласніка, я сканцэнтраваўся на мянтоўскіх зрэнках, і ў інтанацыі, з якой я прамовіў слова "далбаёб", ён прадказальна ўгледзеў "асобы цынізм".
Той факт, што мянта далбаёбам я назваў памылкова, упарта ігнаруюць мае сваякі. Яны свята вераць, што я зрабіў гэта наўмысна.
4. Але наўмысна і на хуй было ў 11-м класе, калі я паслаў дырэктара школы. Ён усяго толькі другі дзень як пачаў працаваць у нашай школе, і з прычыны сваёй недасведчанасці проста на ўваходзе, перад маладзейшымі за мяне дзяжурнымі, паспрабаваў зладзіць мне разбор за 15-хвіліннае спазненне на першы ўрок. Яшчэ пазней, у настаўніцкай, заклікаў маю класную кіраўніцу да адказу, паскардзіўся, што я яго абхаміў, але не прызнаўся, якімі словамі. А яшчэ здорава пацешыў настаўніц, дадаўшы, што я да ўсяго яшчэ і спазніўся.
5. Пацешыў, бо я паталагічна спазняюся.
6. Хочацца спаць, таму хутка.
Многія лічаць мяне геем. Падазраю, што такіх шмат сярод людзей, з якімі я вучыўся ў школе і універы. Аднойчы просьбу рассакрэціць арыентацыю пачуў ад калегі. Здаецца, што ў гомасэксуалізме мяне падазравалі і бацькі. Злабадзённы факт!
7. Але я не гомасэксуаліст. Таксама факт. Кансерватыўны.
8. І яшчэ... яшчэ...
А яшчэ я танчыў рок-н-рол з Валянцінам Акудовічам!

Музычныя практыкаванні ва ўлонні хрысціянскага дыскурсу спрыяюць аблысенню, медыцынскі факт. Крыху больш за месяц таму не змог адрозніць фронтмэна "Нового Иерусалима" (фота злева) ад Дэвіда Тыбета з Current 93 (фота справа), і цяпер слухаю 16 Horsepower з Woven Hand, чаго і вам раю.


Дэвід Юджын Эдвардс глядзіць на грэшнікаў як на гаўно.

З усіх кубкаў, што пад акампанемент анёльскага духавога аркестру са свістам праносяцца ў акіяне экзістэнцыі, раз-пораз у мяне трапляючы, я найбольш баюся быць абнесеным менавіта гэтым. Шторазу думаю, быццам той, што ў руках менавіта цяпер - не паб'ецца. І шторазу мацнее мая вера.

А мой унутраны Вітальд Гамбровіч у свята ці ў нядзельку, бывае, прачнецца, абтрусіць жвір з пінжака, а пасля хапае асдку ды піша...

( ...Нічога, нічога! Нічога, толькі мая парнаграфія, што палюе на іх... )