lichtgestalt

Ніколі не задумваўся аб прадмеце і задачах кампутарных гульняў, таму мне невядома, якія мэты пераследваў monsieur Benoît Sokal, калі працаваў над Syberia. Мне хочацца верыць, што ўнікальная камбінацыя адзінак і нолікаў на звычайнай з выгляду пластыкавай кружэлцы - вынік хутчэй адкрыцця, эпіфаніі і чалавекалюбства, чым карпатлівай працы каманды прагматычных знаўцаў чалавечай натуры. Бо як патрапіць стралой з механічнага лука ў natur'у яны мо і ведаюць, але ж гульня трапляе глыбей - у самую душу.

Па шчырасці, нават не ведаю, які эфект Syberia аказвае на іншых, але сведчу, што ў мяне гэты інтымны квэст выклікае шчымлівае, да слёз, адчуванне адчужанасці. Помніце, як Сталкер прамовіў "Вось я і дома!", кладучыся ў траву? Як ён пазней казаў, што "просты шлях - не самы кароткі"? Адчуванні такія, быццам сам я тут, на стуле, а вось душа - на паверхні манітору, праплывае перад вачыма, як мапа, з усімі "вольнымі і нявольнымі". І ў гэтых утульных каардынатах Valadilene - мой дом, Barrockstadt - усё, што звонку, Komkolzgrad - мае сны, Aralbad - мой рай. Будынак закінутага курортнага гатэлю ніколі не збярэ пад сваім дахам шмат пастаяльцаў - толькі тых, з кім можна няспешна пагаварыць пра час, пра невяртанне, з кім можна проста моўчкі любавацца снегападам, хто не стане купляць дыск, каб прачытаць цябе як кнігу...

* * *
...Часу, як мы яго сабе ўяўляем, насамрэч не існуе. Ёсць толькі цяпер. Нашае цяпер - гэта чыёсьці мінулае. Снег - добры знак. Мы не вернемся сюды ніколі...

Пазнаёміўся з добрай традыцыяй супрацоўнікаў пагостаў невялікіх, да 30 тыс. насельніцтва, гарадоў. Капаць загадзя, яшчэ ў верасні, магілы на зіму, і засыпаць іх да краёў апілкамі.

Адной нагой у магіле, па калена ў сырой зямлі... Называйце гэтае знаёмства так, як вам зручней.

1.
Мае апатыя і мізантропія дасягнулі нарэшце той ступені, калі я і сам пачынаю іх палохацца. І самае цікавае, што калі апусціць развагі пра нармальнасць такога стану, то можна сказаць, што пачуваюся надзвычай утульна ды спакойна.

2.
Замест таго, каб схадзіць на адкрыццё галерэі Ў, пілі з сябрамі віскі, закусвалі чорнай ікрой з літровага слоіка, а пасля, узброіўшыся тубікам легендарнага клею "Мамент-1", яшчэ паўночы ляпілі ўлёткі на пад'езды.


Пой, рэвалюцыя!

3.
Замест таго, каб пайсці на канцэрт Красных Звёзд, паўночы чытаў "Саборы" Фулканэлі і нічога не зразумеў. Найвышэйшая ступень апатыі, што тут і казаць..

4.
Апошнім часам баюся глядзець кіно. Чакаў ад Inglourious Basterds Таранціны атдахнавенія і катарсісу, але атрымаў порцыю адборнага элітнага гаўна. Звярнуўся па атдахнавеніе і катарсіс да фон Трыера, але Antichrist  аказаўся гаўном поўным, і нават не элітным. Западозрыўшы сябе ў расстройстве свядомасці, наведаў сеанс гаўнянага расейскага фільму Невеста любой ценой. Да маёй палёгкі, ён таксама аказаўся гаўном, так што ў Таранціны з фон Трыерам усё ў норме.

Раю схадзіць на Zombieland. Вельмі добра заходзіць пад ігрыстае сорту мускат.

Такі самы, як у мяне, "крытычны" тэрмін, мяркую, ёсць у кожнага з вас. Мой складае прыкладна два гады. Гэта азначае, што я-сённяшні ўзгадваю практычна любую падзею, учынак ці выказванне сябе-двухгадовай даўніны і адчуваю ябаны сорам інфернальнай інтэнсіўнасці. Ці варта казаць, якім кладзезем у гэтым сэнсе з'яўляецца мой уласны блог. Ну а паколькі разумовыя (дый усё астатнія, бадай) здольнасці людзей з гадамі не лепшаюць, а толькі слабеюць, я ўсяго пару дзён таму зразумеў, чаму ў 2004-2005-м двойчы прачытаў "Парфюмера" Зюскінда, каб даведацца, што ў гэтым нагрувашчанні банальнасцяў знаходзяць усе мае знаёмыя, і двойчы вынес вердыкт "Гаўно!", так ні пра што і не даведаўшыся.

Марцін Хайдэгер, гэты Рабінзон адной з нешматлікіх у XX ст. выспаў спакою, аўтар мілага сэрцу "Jeder ist der Andere und Keiner er selbst", пісаў: "мы апранаемся гэтак, як і іншыя, ходзім у тэатр, як і іншыя ходзяць у тэатр, і мы пагарджаем натоўпам так, як і трэба пагарджаць натоўпам". Адзін толькі гэты радок нівелюе розніцу паміж "як прынята" і "як мы хочам", пазбаўляючы солі адну з нешматлікіх заганаў, здольных дарыць адчуванне паўнаты быцця нармальнаму чалавеку, надзіва слабому і грэшнаму.

Адным словам, маё непрыяцце Зюскінда было, хутчэй за ўсё, абумоўленае падсвядомым непрыяццем маргінальнай эстэтыкі. А гэта, як мне здаецца, немагчыма без траўматычнага досведу, звязанага з глыбокім веданнем прадмету.

На сённяшні розум, дык кніга як кніга. Чытачоў што ў твайго Каэльё, экранізацыя і ўсе нахвальваюць. 25 гадоў запар нязменна нахвальваюць. Нязменны і вердыкт: гаўно.

Усе парадачныя людзі ў курсе - заўтра ў КЗ "Мінск" канцэрт Lacrimosa. Прапусціць яго немагчыма ў прынцыпе, тым больш такой сетыментальнай сволачы, як я. Тыя, хто не набыў квітка, мусяць добра задумацца пра словы, якімі будуць апраўдвацца за гэты ўчынак на Страшным Судзе - анальныя пакарані практычна гарантаваныя. Варта мне было, напрыклад, не пайсці на другі мінскі канцэрт Flёur, як на маю сраку зваліліся праблемы: абсалютна невытлумачальным, містычным чынам ледзьве не заваліў 2 кнігі, а іспыт у ДАІ здаў толькі з пятага разу.

Зрэшты, квіток будзе не позна набыць і заўтра зранку. Калі хтосьці, вагаючыся паміж набыццём квітка на канцэрт і набыццём месячнага праязнога на ўсе віды транспарту, зробіць выбар на карысць апошняга, на таго я буду глядзець як на гаўно і не стану падаваць рукі.

PS: Я спадзяюся, Ціло праспявае Eine Nacht in Ewigkeit ці Am Ende Stehen Wir Zwei.

Жыццё не перастае здзіўляць! Аказваецца, навучыць кіраваць машынай можна і мяне, няхай сабе і з пятага разу. Усё ўдае на тое, што на вуліцах роднага гораду па-сапраўднаму небяспечна зрабілася толькі цяпер.

Хачу выказаць падзяку інструктару школы "Трансавтосервис" Анатолю (прозвішча не ведаю). Спадзяюся, што выкладзеныя ім унікальныя прыёмы кіравання яшчэ не раз дапамогуць мне на дарогах.

Паглядзеў учора хвалёны "Раён №9". Фільм аказаўся лайном рэдкасным. Наколькі глабальнай была шматмесячная рэкламная кампанія, настолькі лажовым атрымаўся прадукт. Усё настолькі бездапаможна, што не хочацца нават заглыбляцца ў тэму. Адзіны плюс ад прагляду - мне яшчэ больш закарцела стаць шчаслівым уладальнікам ПСС Muslimgauze на 18-ці мп3-дысках. Гатовы практычна жаніцца на той, хто падорыць.

У нядзелю, маёй бабулі споўніўся 81 год, але з шэрагу прычынаў я не змог далучыцца да свята. І таму на выкладзеным здымку яна маладзейшая - ён зроблены ў горадзе Калінкавічы роўна год таму, "на юбілей".

За гэтым казённым словам - "юбілей" - цяжка штосьці разгледзець. Яно - быццам сцяна, складзеная з васьмі дзясяткаў цаглінаў, - не раскажа ні пра дзяцінства пад акупацыяй, ні пра сіроцкі "побыт" Азарычскага канцлагеру - з тыфам і малярыяй. Сярод яе цаглінаў немагчыма знайсці тую, што зацягнула падчас рыбалкі на дно ракі майго дзеда, пакінуўшы на руках бабулі трох непаўнагадовых дачок, гадаваць якіх ёй дапамагала родная сястра - яны ад самага дзяцінства і да сённяшніх дзён жывуць і ўсё робяць разам...

Юбілей ёсць юбілей, і калі я рабіў кадр, то і думаў зусім пра іншае. Узгадваў тыя месяцы свайго дзяцінства, якія пражыў у бабулі - памяць захавала іх лепей, чым мінскія ўспаміны той самай даўніны. Успаміны пра той сапраўдны рай, што быў для мяне створаны, вось ужо трэці дзень замінаюць мне напісаць хоць радок пра бабулю як аб простым чалавеку. Кожная секунда гэтых карцінак, што малюе памяць, чамусьці дазвання запоўненая сонечным святлом - наш пакой на трэцім паверсе з круглы сталом і двума невысокімі ложкамі, акацыі за вакном, запоўнены дзецьмі двор, затавараны жуйкамі рынак, пад'емныя краны і экскаватары на будоўлях, "Вясёлыя горкі" і "Алені" ў парку атракцыёнаў... Уся прастора запоўненая ззяннем! Нават зімовы ўспамін пра гульню старэйшых дзяцей у хакей на катку. Нават успамін пра тое, як моцна залівалі нашу вуліцу дажджы - па самыя бардзюры. Не кажучы ўжо пра светлыя згадкі першага дзіцячага кахання...

Я успамінаў пра вельмі стары тэлевізар з "Чатырма танкістамі і сабакам", які ўключалі вельмі рэдка, бо ён мяне зусім не цікавіў. Успамінаў пра дэфіцытныя ў бабулінай кватэры кнігі. Дэфіцытныя нават нягледзячы на тое, што першы паверх дому займала цэнтральная раённая бібліятэка. І ўрэшце даўспамінаўся да радыёкропкі з ранішнімі фартэпіяннымі пасажамі для "гімнастаў" і вечаровымі шчымлівымі матывамі "Песняроў" (я тады не ведаў, што гэта "Песняры"). Удзень па ёй звычайна перадавалі, колькі дзяцей, унукаў і праўнукаў віншуюць сваіх бабуль і дзядуляў, і якую яны просяць паставіць песню. І перад тым як націснуць на спуск я палічыў - маю бабулю ў гэты дзень віншавалі "трое дзяцей, пяцёра ўнукаў і трое праўнукаў..." Усе, вядома, са сваімі сем'ямі. Адзін з праўнукаў нават патрапіў у кадр.

Хацеў напісаць пра фільм, як рабіў гэта раней, але мову заняло.

Па-першае, трэба прызнацца, што за 2,5 гадзіны сеансу я такі няслаба наебеніўся "Лідскім". Не зважаючы на дзяцей-акселератаў, што сядзелі шэрагам бліжэй да экрану і як па камандзе рагаталі, пабачыўшы безумныя ракурсы (рэспект аператару-парнографу!) магаў-спартоўцаў на веніках, не зважаючы на іхных мамаш, што як па камандзе паварочваліся і пасылалі ў мой бок промні нянавісці пры кожным "пшыку" новай адкаркаванай бутэлькі, не зважаючы на тых чувакоў за спінай, што ад самых уступных тытраў чакалі, калі ж я нарэшце дастану сваю чароўную палачку, пачну ёй размахваць і тварыць заклёны (перад пачаткам сеансу гучна паабяцаў так зрабіць пры першым з'яўленні Герміоны).

Вось і "па-другое". Ах, Герміона! Майскі дзень! Агонь маіх чрэсел! Іменіны сэрца! Кожны новы кадр са ЗНЯНАЦКУ!!!11 пасталелай вучаніцай я агалошваў глухім стогнам і заліваў полымя жарсці півам. Калі піва скончылася, а Герміона ўсё яшчэ працягвала прымаць томныя позы, то падчас кожнага такога з'яўлення я з рыкам збягаў у прыбіральню проста па каленях гледачоў, пад іхныя спачувальныя падміргванні. Рэпутацыю, карацей, сапсаваў канчаткова. А разам з тым і жаданне пісаць анатацыю. Бо любая анатацыя пасля такой Герміоны не мае сэнсу у прынцыпе.

Хто ў курсе - калі здымуць наступны?

1.
Першым чынам хачу выказаць падзяку "Белтэлекому" за падвышэнне ўдвая хуткасці інтэрнэту.

2.
Якасць "Рэчыцкага бурштынавага" (найлепшае з айчынных у гэтым сезоне, ісцінна вам кажу!), а таксама "Рэчыцкага залацістага" і "Рэчыцкага хмельнага", натхніла мяне на дэгустацыю асноўных марак беларускага піва. Зрэшты, імпэт вельмі хутка знік. Лінейку "Крыніцы", напрыклад, я па старой памяці так і не разыкнуў дэгуставаць. Паспрабаваў толькі новы "Культ цёмнае пшанічнае" - вельмі спадабалася. За "Аліварыю" ўзяўся смялей, але ўся яна аказалася лайном, за выняткам афігеннейшага (сам здзівіўся) цёмнага портэру. Сёння паспрабую яшчэ "Дату", але нічога ад яе не чакаю. З цёмных рэчыцкіх Bergg'аў найлепшае па-ранейшаму "Lager", а ўсё астатняе - галімая спірцяга.

Спіртавы дух, вадкасць і галаўны боль нараніцу - гэта наогул характэрныя рысы мясцовых гатункаў. Мы з сябрамі нават прыдумалі свой гатунак: зафарбаваная "пад піва" гарэлка пад газам - "Чарнобыльскае моцнае". Ужо паўбутэлькі выклікаюць стан, набліжаны да вострага перыяду промневай хваробы - цемень уваччу, млоснасць, ваніты і г. д.

Мяне тут адгаворваюць ад дэгустацыі лінеек "Лідскага" і "Сябра". Варта іх спрабаваць ці не?

3.
Пабачыла свет манаграфія Анджэя Сулімы Камінскага "Рэспубліка супраць Аўтакратыі: Рэч Паспалітая і Расія ў 1686-1697 гг.". У серыі "Кнігарня "НН". Як і ўсе заходнія гістарыныя манаграфіі, чытаецца лёгка і захапляльна, практычна як раман. Вельмі раю.

4.
Альгерд Бахарэвіч пераклаў Гаўфа. Памер ПДФ-кі першай карэктуры чамусьці нават не здзівіў.

1.
Славамір Адамовіч вырашыў вярнуцца ў Беларусь. Яшчэ гадоў 5 таму я ацаніў бы гэты ўчынак як адзіна правільны, а цяпер - нават не ведаю. "Для Юдэяў камень спатыкненьня, а для Элінаў неразумнасьць", лепей не скажаш.

Жыць у Беларусі цяпер няпроста - татальнае беспрацоўе, вось-вось пазачыняюцца заводы, курсы асноўных валют вырастуць рублёў на 500-700, а сярэдні заробік ляснецца да 200 у.е. Быць прадстаўніком "пакалення дворнікаў і качагараў" было цалкам прыстойна для Ленінграда часоў Андропава, сёння ж падобнае бытнаванне пагражае ў найлепшым выпадку неўрозам, а найчасцей - банальным алкагалізмам.

Не прасцей і з самарэалізацыяй. Цяперашняя генерацыя творцаў кіруецца карпаратыўнымі прынцыпамі і спавядае (прынамсі публічна) дэмакратычныя каштоўнасці, менавіта таму сп. Славамір умудрыўся пасрацца акурат з усімі мне вядомымі карпарацыямі, прычым ужо на эміграцыі. Ні са сцэны цяпер не выступіць, ні кніжкі не выдаць.

Пра палітычныя перфомансы і партыйную дзейнасць пасля ўвядзення крымінальнага артыкулу "За экстрэмізм!" лепей нават не думаць. За тыя 12 гадоў, што аддзяляюць нас ад знакамітага перфомансу з зашываннем роту, улады настолькі адпрацавалі механізмы падаўлення вулічных акцыяў і спосабы пастаноўкі ракам незадаволеных, што па сённяшніх мерках лагічней было б зашыць сабе сраку. Дый тое - на фоне пануючай усеагульнай палітычнай апатыі падобная акцыя будзе мець непараўнальна большы грамадскі рэзананс, калі падаць яе як антыгейскі пратэст.

Карацей, вяртацца ў Беларусь вось так, на дурку, нават без пашпарту і пасведчання, пацвярджаючага асобу, асабіста я не стаў бы. Гэта яшчэ адзін крок да ўвасаблення мары адыёзнага мастака Геніка Лойкі пра тое, як "ідзеш па вуліцы, а там бамжы па-беларуску размаўляюць".


2.
Нарэшце сабраўся з сіламі і прачытаў кнігу Сяргея Дубаўца "Вершы". Смяяўся.

Успомнілася нейкае інтэрвію з Сяргеем Курёхіным, дзе ў яго спыталіся, што ён думае пра Ягора Летава, а той адказаў, што гэта вельмі добра, калі ў Омску хоць хтосьці слухае амерыканскі гараж. Тут прыкладна тое самае: гэта вельмі добра, што хтосьці ў Літве чытае беларускую паэзію, піша пра яе і лішні раз агучвае найлепшыя прыклады жанру, па самой сваёй сутнасці прызначанага "для ўнутранага карыстання".


3.
Што да Капітана Курёхіна, то сёння 13 гадоў як яго не стала. Не чокаясь.

Ён здзівіўся, калі даведаўся, што яго добры знаёмы Фрэдзі Мэрк'юры не захацеў ставіць у альбом Queen "The Game" кампазіцыю з просценькім басавым рыфам - "Another One Bites The Dust", - басістам гурта Джонам Дыканам і напісаную. Здзівіўся і пераканаў фронтмэна аднаго з найвялікшых гуртоў уключыць яе ў альбом, хоць сінглам, хоць бонусам.

Асабіста я разумею Мэрк'юры. Гурт толькі-толькі змяніў імідж і гучанне, "рэстайлінг" не прыйшоўся даспадобы старым прыхільнікам, падчас канцэртаў зала асвіствала выступоўцаў, а сцэну закідвалі бяспечнымі брытвамі. Каб не праваліцца канчаткова, новы альбом, упершыню пісаны з сінтэзатарамі, усё ж наследаваў рок-н-рольнай традыцыі, і паміж адкрываючай яго "The Game" і замыкаючай "Save Me", звышмеладычнымі шэдэўрамі, было месца, напрыклад, для алюзій на Элвіса ("Crazy Little Thing Called Love"), але ніяк не для фанка.

І я магу зразумець здзіўленне Фрэдзі, калі з усяго альбома публіка найбольш упадабала якраз "Another One Bites The Dust", паставіўшы ў адзін шэраг са "стадыённымі крычалкамі" "We Will Rock You" і "We Are the Champions".

У траўні 1982 г. натхнёныя поспехам сінгла "Another One Bites The Dust" і бясконца ўдзячныя Джэксану Queen выдаюць цалкам фанкавы альбом "Hot Space" - самы правальны ў гісторыі гурта паводле продажаў, але адзіны з усяе дыскаграфіі, які гучыць актуальна і па сённяшніх мерках.

У лістападзе 1982 г. Майкл Джэксан выдае складзены з такіх самых інгрыдыентаў альбом "Thriller" і робіцца... King'ам поп-музыкі.

PS: Я ніколі асабліва не захапляўся творчасцю Майкла Джэксана. Як вы ўжо зразумелі, я захапляўся творчасцю гурта Queen. Але цяжка спрачацца з тым, што поп-кароль адчуваў патрэбы публікі сваёй эпохі як ніхто.

1. Партрэт аголенага паэта Віталя ryzhkou Рыжкова з скандальнага pARTisan'аўскага календара, як і абяцаў, павесіў над сваім працоўным месцам. Вельмі стымулюе.

2. У Валянціна Акудовіча, якога таксама можна пабачыць у тым самым календары, прычым адразу на вокладцы, сёння Дзень народзінаў. З чым яго і віншую.

3. Пасля таго як у Мінску літаральна цягам некалькіх месяцаў пазнікала прыстойнае "еўрапейскае піва расійскай вытворчасці па ліцэнзіі", давялося перадэгустоўваць "Рэчыцкае" - шукаць у ягоным смаку апраўданне сваёй ляноце цягнуцца на "Карону" ці "Радзівілаўскі". Апраўданняў сваёй гастранамічнай перверсіі я практычна не знайшоў, таму заклікаю ўсіх успрымаць бутэльку "Рэчыцкага" ў маёй руце як праяву таго самага ўласцівага маладым людзям майго ўзросту мілага налёту заганнасці, што так прыцягвае старшакласніц і жанчынаў за 40.

4. Не раз і не два праскоквала ў маёй фрэндстужцы выслоўе пра тое, што, маўляў, не варта шукаць сустрэчы з тымі, хто не шукае сустрэчы з вамі. Прызнаючы яго слушнасць, праз слабасць духу па шмат разоў на тыдзень груба парушаю мудрую параду. "Бязволіе". Пара браць сябе ў рукі, пакуль яшчэ не ўзнікла жаданне самому сабе плюнуць у твар.

5. Ну і на фрысбі ў наступны чацвер я, хутчэй за ўсё, не іду.

1. Пабачыла свет новая кніга паэзіі Ігара Бабкова "Засынаць, прачынацца, слухаць галасы рыб", з чым яго і віншую.

2. Цяпер мае зомбаяшчыкі падлучаныя да "КосмасТВ". Вы здзівіцеся, але з пяцідзесяці з нечым каналаў больш за 15 хвілінаў я магу глядзець толькі ядзерна-праваслаўны "Спас", нейкі амерыканскі гістарычны і ТВ21, па якім круцяць фільмы. З чым і хачу павіншаваць сучасную цывілізацыю.

3. З'ездзіў днямі ў Барысаў, але ўжо спакойна-спакойна. Нават пахваліцца няма чым. Старэю, відаць.

4. Я наогул да многіх рэчаў цяпер спакойна стаўлюся. Без лішніх эмоцыяў катэгарызую з'явы на "прыймальна"/"непрыймальна", вось і ўся справа.

5.Пакаштаваў і ўпадабаў за няйменнем альтэрнатывы сідр айчыннай вытворчасці Apple Jack (Брэсцкі філіял Мінскага заводу вінаградных вінаў). Выраблены з яблыкаў, на смак сідр тоесны айчыннаму "Советскому Шампанскому", што як бы падказвае нам, з якіх вінаградаў у нас робяць віны.

6. У суботу - у ваенкамат.

[11:59] А. Чубрык: вітаю!
[11:59] А. Чубрык: дзякуй за island!
[11:59] А. Чубрык: сапраўды, чароўны трусік вельмі падобны да фолін оф крыстафер робін
[11:59] А. Чубрык: вельмі добры альббом
[12:00] Kanaj: Добры дзень!
[12:00] Kanaj: калі ласка )
[12:00] Kanaj: а я ўчора спампаваў алеф з іншага месца, а архіў аказаўся бітым. Сёння паспрабую з іншага
[12:01] А. Чубрык: угу... калі што - зьвяртайся :)
[12:01] Kanaj: дзякуй )
[12:01] А. Чубрык: я пампаваў адсюль: http://rs670l32.rapidshare.com/files/228203313/1944125/Current_93-Aleph_At_Hallucinatory_Mountain-_Promo_-2009-DV8.rar
[12:02] Kanaj: ага, паспрабую
там пасля алефу, дарэчы, зноў нешта выйшла. на афіцыйным сайце рэліз. падазраю. што трэкі, не ўключаныя ў альбом, бо іншыя назвы
[12:02] А. Чубрык: а, во як :) бо нядаўна быў - тое самае
[12:03] Kanaj: http://brainwashed.com/common/htdocs/discog/nife006cd.php?site=c93
[12:03] А. Чубрык: дзк
[12:06] А. Чубрык: ведаеш
[12:06] А. Чубрык: гэта тыя ж песьні
[12:06] А. Чубрык: толькі іншыя назвы
[12:06] А. Чубрык: час гучаньня такі самы
[12:06] А. Чубрык: апроч апошняй, якая, я думаю, гэта 2 песьні з алефу
[12:06] Kanaj: любіць тыбет эта дзела
[12:06] А. Чубрык: ну
[12:06] Kanaj: перавыданні
[12:07] А. Чубрык: ага. там на 1 сэк дзе-нідзе адрозьненьні
[12:10] Kanaj: Б-г яму суддзя!   :D
[12:11] А. Чубрык: :)
[12:52] А. Чубрык: MONOHALLUCINATORY MOUNTAIN
To celebrate C93's appearance at the Leipzig Wave Gotik Treffen festival, Coptic Cat have created a MONOPHONIC version of the album. The album comes in a jewel-case, has a full-colour 20 page booklet with all the text and fantastic—and utterly different—photos of all the band.
All the tracks have been renamed for this album, and are printed, as is the text on the cover of the album, in a German Black Letter Gothic font.
To our ears the album sounds very different in mono; more savage, harder, more overwhelming.
Track titles: 1) Tyranny of Stars; 2) Small of Destroyer; 3) Oh Microwave, Oh Galaxy Kill; 4) Six or 3 Suns; 5) Rose of the Butterfly Net (We are not the Disco); 6) Murderer; 7) Queen Morning (Kissing Rain, Killing Stars).
1,000 copies have been manufactured
[12:53] Kanaj: а навошта MONOPHONIC?
[12:53] А. Чубрык: To our ears the album sounds very different in mono; more savage, harder, more overwhelming.
[12:53] А. Чубрык: :)
[12:54] Kanaj: як апошняе слова перакладаецца?
[12:55] А. Чубрык: перапаўняць, ахопліваць - карацей, аху..цельна :)
[12:56] Kanaj: хахаха )
[12:57] А. Чубрык: а пасьля зробяць вэрсыю альбому, што будзе граць толькі ў адным вусе (oneearmountain), пасьля - навогул ня будзе граць (silentmountain). шмат прасторы для творчасьці!
[12:57] Kanaj: :D хахахаха)))
ржу!
[12:58] Kanaj: silentmountain - more mystic
[12:58] А. Чубрык: :)
[13:00] Kanaj: i 66 page booklet з тэкстам і партытурамі
[13:00] Kanaj: у цьвёрдай вокладцы
[13:00] А. Чубрык: :D
[13:01] А. Чубрык: (а навогул - трэ было б зрабіць наадварот, чым рабіў койл - з дапамогай анты-АНС запісаць колеры гукавых хваляў, і выдаць толькі буклет)
[13:06] Kanaj: шыкоўная думка! і камерны канцэрт зладзіць. для арфы і струйнага прынтэра. пасля канцэрту копій 299 адксерыць і распаўсюджваць праз дуртро як silentmountain MONOCHROMATIC. More analogs!
[13:06] А. Чубрык: :D
[13:06] А. Чубрык: добры пост атрымаўся б
[13:06] Kanaj: а можна я лог скапіюю і запошчу?
[13:06] А. Чубрык: заміроўскую сюды
[13:06] А. Чубрык: чаму ж не
[13:07] Kanaj: супер! ужо раблю )
[13:07] А. Чубрык: :)

Падчас прагляду роліка з ягоным выступам я атрымаў сапраўдны шок, настолькі гэта крута, завоблачна і благадатна. Як апрытомнеў, першай жа думкай было: вось, хлопчык збіраецца выканаць на дзіцячай версіі Eurovision песню, якую Дэвід Тыбет вытужваецца напісаць з часоў Imperium, ды ўсё ніяк не агорае. А цяпер ужо і не трэба.

І тэкстава, і музычна, і настраёва "Чароўны трусік" ёсць квінтэсэнцыяй творчасці праекту Current 93. Вось толькі за плячыма Тыбета - Тэлема, наркотыкі, лонданскі андэграўнд канца 70-х і нязменная рэлігійная экзальтацыя з нагоды знаёмства з кожнай новай ерассю. За плячыма ж хлопчыка - толькі той самы "нолік", што малюе "кролік"...

Баюся, што нашыя чыноўнікі ад культуры не прапусцяць малога далей. А вельмі хацелася б, каб прапусцілі, бо "такіх ёсць Царства Божае".

Ну што, сябры? Бачыў дзівосны сон. Самы час напоўніць філасофскае яйка тым, што "сустракаецца паўсюдна і зазвычай лічыцца бескарысным"...

Ёсць такая прапаршчыцкая прымаўка: "Салдата куды ні цалуй - паўсюль у яго срака".
З дзецьмі прыкладна тое самае - як ты іх ні фатаграфуй, кадры ўсё адно вока радуюць. Нездарма яно так, ісцінна вам кажу, нездарма...



( +2 )

Сёння дзень смерці Гітлера, дарэчы.

1. Учора прыснілася, быццам я - лжец, тролль і девственнік бітард і займаюся камхорынгам. А пасля з нейкімі знаёмымі бітардамі паехаў на Кастрычніцую лавіць лулзы з дэвірту нейкай лашары. Уласна па дарозе туды, у аўтобусе, сон і абарваўся.
Самае страшнае ва ўсім гэтым тое, што я трошкі бітард, трошкі займаўся камхорынгам і ў моманты дэдукцыйных прыпадкаў пару разоў ЗНЯНАЦКУ!!! дэвіртуалізоўваў ЖЖ-віртуалаў. Ну а пра грамадскі транспарт і Кастрычніцкую плошчу вапшчэ маўчу.

2. Затое па дарозе на працу бачыў негра з навюткай сапёрнай лапаткай у адной руцэ і торбай з нейкім хламам у другой. Негр зухавата памахваў начышчанай да бляску зброяй, пачуваўся вельм ўпэўнена і глядзеў на ўсіх як на гаўно. Размаўляючы з кімсьці па мабіле, ён для зручнасці паставіў торбу на зямлю. Лапаткі з рук не выпускаў ні на хвіліну.